دانش پزشکی

پزشکی و اجتماعی

 
ساعت ٩:٥٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٢/٢٩  کلمات کلیدی:

شاید این بهار شاید... 

بهار و نوروزتان به شادکامی.


 
ساعت ۱٠:٠۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٢/٢۱  کلمات کلیدی:

Corns and calluses 

Introduction

You ask a lot of your hands and feet. You cram your feet into shoes and walk around all day. And you may apply great force to your hands as you work with tools in your job or at home. These actions subject your skin to friction and pressure. Your skin often protects itself by building up corns and calluses — thick, hardened layers of skin.

Although corns and calluses can be unsightly, you need treatment only if they cause discomfort. For most people, eliminating the source of friction or pressure makes corns and calluses disappear. If you have diabetes or another condition that causes poor circulation to your feet, you're at greater risk of complications. Seek your doctor's advice on caring for corns and calluses. 

Signs and symptoms

You may have a corn or callus if you notice:

  • A thick, rough area of skin
  • A hardened, raised bump
  • Tenderness or pain under your skin
  • Flaky, dry or waxy skin

Corns and calluses are often confused, but they're not the same thing.

  • Corns are smaller than calluses and have a hard center surrounded by inflamed skin. Corns usually develop on parts of your feet that don't bear weight, such as the tops and sides of your toes. Corns can be painful when pushed or may cause a dull ache.
  • Calluses usually develop on the soles of the feet, especially under the heels or balls, on the palms, or on the knees. Calluses are rarely painful and vary in size and shape. They can be more than an inch in diameter, making them larger than corns.  
  • Causes

    Pressure and friction from repetitive actions cause corns and calluses to develop and grow. Some causes include:

    • Ill-fitting shoes. When shoes are too tight or have very high heels, they compress areas of your foot. When they're too loose, your foot may repeatedly slide and rub against the shoe. Your foot may also rub against a poorly placed seam or stitch inside the shoe.
    • Skipping . Wearing shoes and sandals without can lead to friction on your feet. Socks that don't fit properly also can be a problem.
    • Using hand tools. Calluses on your hands may result from the repeated pressure of using tools on the job, around the house or in the garden.  
    • Risk factors

      These factors may increase your risk of corns and calluses:

      • Bunions or hammertoe. A bunion is an abnormal, bony bump that forms on the joint at the base of your big toe. A hammertoe is a toe deformity in which your toe becomes curled up like a claw. Both of these conditions can cause constant rubbing inside your shoe.
      • Not protecting your hands. Using hand tools without wearing gloves exposes your skin to excessive friction.
      • Foot deformities. A pre-existing foot deformity, such as a bone spur, may put extra pressure on certain parts of your foot.  
      • When to seek medical advice

        If a corn or callus becomes very painful or inflamed, see your doctor. If you have diabetes or poor circulation, call your doctor before self-treating corns or calluses. Even a relatively minor injury to your foot could lead to an infected open sore (foot ulcer) that's difficult to heal 

      • Screening and diagnosis

        Your doctor will examine your feet and rule out other causes of thickened skin, such as warts and cysts. Your doctor may also request an X-ray to see if a physical abnormality is causing the corn or callus.

      • Treatment

        Treatment for corns and calluses usually involves avoiding the repetitive actions that causes them to develop. Wearing properly fitting shoes, using protective pads and other self-care measures can help resolve them.

        If a corn or callus persists or becomes painful despite your self-care efforts, medical treatments can provide relief. Your doctor can pare down thickened skin or trim a large corn with a scalpel, usually during an office visit. Your doctor may also suggest applying an antibiotic ointment to reduce the risk of infection.

        If you have an underlying foot deformity, your doctor may prescribe custom-made padded shoe inserts (orthotics) to prevent recurring corns or calluses. In rare instances, your doctor may also recommend surgery to correct the alignment of the bone causing the problem. 

      • Prevention

        These approaches may help you prevent corns and calluses from developing:

        • Wear shoes that give your toes plenty of room. If you can't wiggle your toes, your shoes are too tight. Have your shoe shop stretch your shoes at any point that rubs or pinches.
        • Use protective coverings. Wear felt pads or bandages over areas that rub against footwear.
        • Wear padded gloves when using hand tools. Or try padding your tool handles with cloth tape or covers. 

          Self-care

          These suggestions may help clear up corns and calluses:

          • Use over-the-counter pads. Apply pads to protect areas where corns and calluses develop. Be careful using over-the-counter liquid corn removers or medicated corn pads. These contain salicylic acid, which can irritate skin and lead to infection, especially in people with diabetes and poor circulation.
          • Soak your hands or feet. Soaking your hands or feet in warm, soapy water softens corns and calluses. This can make it easier to remove the thickened skin.
          • Thin your thickened skin. During or after bathing, rub corns or calluses with a pumice stone or washcloth to help remove a layer of toughened skin. Don't use a pumice stone if you have diabetes because your risk of infection is higher. Whether or not you have diabetes, don't cut or shave corns or calluses. Doing so could lead to an infection.
          • Moisturize your skin. Apply moisturizer to hands and feet to help keep your skin soft.
          • Wear comfortable shoes. Stick to loosefitting, cushioned shoes until your corn or callus disappears. Also, wear that fit properly.

 
ساعت ٤:٢٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱٢/۳  کلمات کلیدی:

عثمان بن عفان کیسه درهمى را بایک غلامى براى ابوذر فرستاد عثمان به غلام گفته بود که اگر ابوذر این کیسه درهم را پذیرفت ، تو آزادى ، غلام کیسه را به خدمت ابوذر آورد، و اصرار کرد که قبول کن ، ابوذر قبول نکرد، غلام به او گفت : قبول کن چون اگر قبول کردى من آزادم ، ابوذر گفت : بلى ، و لکن با قبول کردن آن من برده مى شوم .


 
ساعت ۱:۳٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٢/۳  کلمات کلیدی:
آموزش سلامت به بیماربرگیرندهی تمام فعالیت های آموزشی مربوط به بیمار شامل آموزش های درمانی، آموزشهای بهداشتی و ارتقای سلامت بالینی است که برای کمک به بیمار به منظور تصمیم گیری آگاهانه در مورد بیماری خود و کسب مهــــارت خود مراقبتی(Self – Care) صورت میگیرد.آموزش سلامت به بیمار یکی از مهمترین ابعاد ارایهی خدمات سلامت می باشد. نتایج تحقیقات مختلف نشان می دهد که بیماران بسیار مشتاق دریافت اطلاعاتی در مورد وضعیت خود هستند. هنگامی که کیفیت اطلاعات دریافتی توسط بیمار افزایش مییابد آگاهی وی از اهداف درمانی و در نتیجه پذیرش روش های درمان بیشتر شده و این امر بالطبع اثر بخشی بیشتر و نتایج بهتر درمان را به دنبال خواهد داشت. دستیابی به سطوح بالاتر رضایتمندی بیماران و کاهش شکایتها، از دیگر دستاوردهای آموزش سلامت به بیمار خواهد بود. می توان امیدوار بود که با فراهم نمودن دانش بهتر و بیشتر برای بیماران در مورد وضعیت خود، ایشان بتوانند  انتخابهای آگاهانه تری داشته باشند. پزشکان در همه ی رشته های پزشکی، در مورد لزوم آموزش سلامت به بیمار به عنوان بخشی از فرآیند درمان توافق دارند ولی متاسفانه در بیشتر موارد اولیه حیطه یی که به علت کمبود وقت و تعداد زیاد بیماران، آسیب دیده و نادیده انگاشته میشود، بعد آموزشی برخورد پزشک و بیمار است.بنیادی ترین مفهوم در طبابت، آموزش سلامت به بیمار است. کمتر دانشجوی پزشکی است که ریشهی لاتین کلمهی دکتر  ( doecer) را که به معنی آموزش دادن است، نداند.امروز، آموزش سلامت به بیمار در متون منتشر شده تحت عناوین خود مراقبتی و توانمند سازی بیماران نیز مطرح می شود و در واقع آموزش سلامت به بیمار با هدف توانمند سازی او برای خود مراقبتی اجرا می گردد. ارتقای سلامت، هدف نهایی آموزش سلامت به بیمار:منتشر اوتاوا برای ارتقای سلامت ( 1986: صادره از کنفرانس اوتاوا)ارتقای سلامت را به عنوان فرآیند قادرسازی مردم برای افزایش کنترلشان بر سلامت و نیز قادرسازی آنها برای بهبود سلامتشان، تعریف کرد.منشور مذکور، ارتقا دهندگان سلامت را، جلب کنندگان حمایت، قادر سازان و واسطههای سلامت، دانسته است به طور کلی، ارتقای سلامت عبارتی است که برای تمام فعالیتهایی که با هدف پیشگیری  از بیماری، توسعه سلامت و تقویت تندرستی صورت می گیرد، به کار می رود، فرمول ساده ای برای بیان ارتقای سلامت در کنار فرمولهای پیچیده مطرح است که به شرح زیر می باشد:ارتقای سلامت، آموزش سلامت، خدمات بهداشتی مناسب، سیاستهای همگانی و اقدامات محیطی 

شیوه های آموزش سلامت به بیماران

1 ـ روش چهره به چهرهـ هدف از انجام این نوع آموزش، انتقال آگاهی و اطلاعات لازم از پرسنل بهداشتی / درمانی به یک بیمار مشخص می باشد.ـ این روش برای افرادی مناسب است که با بیمار در دفتر کارشان، مطب، کلینیک، یا بیمارستان در تماس هستند.ـ این روش برای آموزش یک موضوع حساس و خصوصی ، گزینه‌‌ی خوب و مناسبی است.ـ این روش در مقایسه با آموزش گروهی ، از هزینه ی اثر بخشی کمتری برخوردار است. 2 ـ روش آموزش گروهیـ این روش برای موضوعاتی که عمومیت بیشتری در جامعه دارند، مناسب تر است.ـ هزینهی اثر بخشی این روش از روشهای دیگر، از جمله روش چهره به چهره بیشتر است.ـ در این روش، حمایت گروهی از تک تک افراد وجود دارد و این امر باعث ایجاد جو اعتماد و اطمینان در مخاطب آموزش می شود.ـ سوالاتی که توسط بیماران در روش آموزش گروهی مطرح می شود، ممکن است در آموزش فردی به ذهن تک تک افراد خطور نکند.ـ در این روش اغلب از نوار ویدیو و یا موارد مشابه ( مثل CD، DVD و ...) استفاده میشود( استفاده از نوار ویدیویی برای افراد کم سواد مناسب است). البته این روش هنگامی که خود با توضیحات بعد از دیدن فیلم و پاسخ به سوالات همراه باشد، اثربخشی بسیار بالاتری خواهد داشت.ـ در این روش می توان می توان از نوار کاست ( در مدت زمان کمتری از یازده دقیقه استفاده کرد.) 3 ـ نمایش فیلم غیر فعالـ این روش شامل نمایش فیلم ویدیویی در اتاق انتظار بیماران است ( این روش برای آموزش قشرهای کم درآمد مناسب است). 4 ـ استفاده از کامپیوترـ استفاده از کامپیوتر به عنوان یک راه مناسب و مفید و کمکی به منظور درگیری فعال بیمار و افزایش استفاده از پتانسیل های وی در خود مراقبتی، بسیار ارزشمند است.ـ این روش در دفتر کار، مطب، کلینیک و یا حتی در منزل بیماران قابل استفاده است.ـ استفاده از اینترنت نیز در این دسته قرار می گیرد و یکی از روشهای مناسب به نظر می رسد. البته لازم به ذکر است که همهی پایگاههای اطلاع رسانی منابع موثقی برای کسب اطلاعات نیستند و باید در انتخاب آنها دقت بیشتری کرد. پایگاههای اطلاعرسانی مراکز دانشگاهی و سازمان های حرفه ای مرتبط با سلامت بیش از دیگران قابل اعتمادند.
 
ساعت ۱٢:۱٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٦/۱٢/۳  کلمات کلیدی:
بازی های درددرد بازی یا بازی های درد ( Pain games) تغییراتی است که دردهای مزمن در روز زندگی بیماران مبتلا به وجود می آورند و بخشی از کیفیاتی است که در زندگی آنها به وجود آمده است. در دراز مدت این بازی ها شکل ها و دستورهای رفتاری خود میگیرند به طوری که بیماران مبتلا به دردهای مزمن نقش دردمندی دایم و علیل بودن در اعمال روزانه را به خود اختصاص می دهند و اعمال و رفتار فامیل ها نیز متقابلاً طوری تنظیم می شوند تا این نقش درد بازی یا بازی های درد تقویت و حفظ شوند به طوری که نقش بیماران درد باز به عنوان افراد دردمند خانواده ها محور اصلی و پراهمیت رفتار فامیل ها می شوند و این رفتارها صورت عادت ثانویه پیدا می کنند و به حدی می رسند که به آسانی قابل اصلاح نیستند به طوری که توقعات بیماران درد باز در جلب توجه دیگران به خود و تلاش در کنترل رفتار آنان به جایی می رسد که حتی کنترل پزشکان را هم در بر می گیرد. عوامل فرهنگی در بسیاری موارد در رفتار بیماران دردباز نقش دارند و چگونگی برخورد آنها با این گونه مشکلات مورد توجه بیماران دردباز است.بعضی از فرهنگها رفتارهای نمایشی را تشویق می کنند و برخی دیگر به رفتارهای صبورانه متکی هستند. شناخت این فرهنگها به وسیله ی پزشکان در درمان این دسته از بیماران اهمیت دارد زیرا اهمیت دادن آشکار به ناراحتی بیماران درد باز گاهی اوقات در تسکین ناراحتی های آنها موثر واقع می شود. در کشورهای پیشرفته عامل دیگری که این بازی های درد را تشدید و تثبیت می کند منافع مالی وجبران غراماتی هستند که از طریق موسسات بیمه و منابع دیگر امین می شوند سازمان و مقررات این موسسات به صورتی هستند که در تقویت و حفظ تمارض و درد بازی بیماران درد باز بسیار موثر میباشند و مانع از کوشش بیماران در از دست دادن نقش مذکور می گردند. پزشکان نیز ناخواسته این نقش را تقویت می کنند زیرا طبیعت پزشکی اقتضا می کند تا به هر درد و شکایتی جواب مساعد و متناسب با خواست بیماران بدهند به این ترتیب هنگامی که بازی های درد به مرحله ی اوج خود می رسد توقعات بیماران برای عطف توجه بالا میگیرند و پیشنهادهایی که در جهت کمک به بیماران عرضه می شوند با جوابهایی چون بله، اما برخورد می کنند و در این مراحل است که تنها پناهگاه بیماران داروها و اعتیاد دارویی است درمان بیماران دردباز شامل درمانهای رفتاری، طبی و اجتماعی، روانی و جدیداً اندیشـــهی درمـــان با داروهای پروتئینــی خاموش کننــدهی آنزیـــــم (Protein Kinase G) PKG می باشد. الف ) درمان رفتاری: سنگ بنای موفقیت در برخورد با بیمار درد باز فهم عمیق و جامع خصوصیات رفتاری بیمار دردباز است. این امر برای شناخت حذف عوامل تشدید درد، کاهش مصرف داروها و کاربرد عوامل موثر در انصراف توجه بیمار درد باز از کانون درد ضرورت دارد. نکته ی مهم آن است که بیمار در کوشش های معمول برای تسکین درد، همکار و شریک پزشک گردد پزشک باید از مفهوم علاج قطعی احتراز نماید بیمار باید موافقت کند که جز با پزشک درباره ی درد خود صحبت نکند و با افراد خانواده بحثی از آن به میان نیاورد. این روش سبب تثبیت زندگی فردی بیماری می شود زیرا خانواده بیمار معمولاً از مسالهی درد بیمار خسته شده است. در شروع درمان باید وظایفی در جهت خودیاری به بیمار محول شود و این فعالیت ها به عنوان یک عامل مثبت تدریجاً افزایش داده شود. معهذا این وظایف و فعالیت ها نباید از حد توان و ظرفیت بیمار تجاوز نماید. همچنین ممکن است از بیمار خواسته شود کارها و وظایف انجام شده را یادداشت کند به طوری که با مطالعهی آنها میزان پیشرفت مشخص گردد و در نظر پزشک بماند. به بیمار آموزش داده می شود که شدت درد خود را در موقعیت های مختلف و طرز برخورد با این موقعیت ها را ثبت کند تا شاید بتوان در این موقیعت ها و شرایط مشابه تغییر و تعدیل به وجود آورد. از عوامل منفی تشدید کننده ی درد نظر دلسوزی و توجه زیاد به درد باید احتراز نمود و برعکس باید به فعالیت های خلاقه و مولد بیماریها داد و تکیه کرد. تا توجه بیمار از کانون درد به سوی این فعالیتها منحصرف گردد. فعالیت بیشتر بیمار خاصیت حساسیت زدایی نیز دارد زیرا بیمار چگونگی تحمل به فعالیت فزاینده را می آموزد. تکنیک های بیوفیدبک و هیپنوتیسم در بهبود بعضی سندرم های درد موفق بوده است.هیپنوتیسم بیشتر در بیمارانی موثر است که در سطح بالای افکار هستند و در عین حال تلقین پذیری زیادی دارند همچنین هیپنوز  را می توان برای کاهش اضطراب، تغییر در طول زمان احساس درد و تشویق به بسط ( relaxation) مورد استفاده قرار داد. ب) درمان طبی:بهترین روش و مهمترین اولویت در درمان بیمار درد باز آن است که یک پزشک مسوول درمانهای متنوع بیمار باشد مشاوره با دیگران بر حسب نیاز و اجرای تکنیک ها به وسیلهی دیگران مناسب خواهد بود لیکن مراقبت و مسوولیت باید به عهدهی پزشک اولیه باشد. ارجاع بیمار به دیگران نباید موجب امیدهای غیر واقعی برای بیمار شود و یا وسیله یی برای دست به سر کردن بیمار ازطرف پزشک گردد . برخورد پزشک با بیمار درد باز باید شرافتمندانه و توام با توجه و امیدوار کننده باشد نه امیدواری به علاج قطعی بلکه در جهت بهبود علایم و مداومت این بهبودی.تجویز داروها، محرک های عصبی و اعمال جراحی باید به صورت مناسب انجام شود. وسایل فیزیکی تسکین درد، گرما یا سرما و وسایل فیزیوتراپی باید جزیی از برنامههای روزانه ی درمان باشد این روشها خوبی اطاعت دستورات را در بیمار تقویت می کند.مسکن ها و سداتیوها هرگز نباید با دستور دارویی ‌« در صورت احتیاج‌» داده شود یک برنامهی ثابت مصرف آثار رفلکس های شرطی این داروها را کاهش میدهد ضد افسردگیهای سه حلقه یی با دوزهایی کمتر از آنچه برای افسردگی مصرف می شوند ممکن است از طریق بوک کردن تفسیر درد در مراکز اعصاب مفید باشند معهذا در مواردی که افسردگی نیز در کار باشد با دوز کامل مصرف می شوند مهمترین عوامل در جواب مثبت به داروها شامل امیدواری و گرایش مثبت بیمار و پزشک است. ج ) درمان اجتماعی:دخالت دادن اعضای خانواده و دیگر اشخاص ذیربط در زندگی بیمار در درمان بیمار دردباز از اولویت های اولیه است. مهمترین کوشش های پزشک و بیمار دردباز ممکن است در اثر کارشکنی سهوی دیگران که تصور کمک به بیمار را دارند عقیم گردد. این رفتارهای ناشیانه ی اطرافیان در بسیاری از موارد جنبه های منفی سندرم درد بیمار دردباز را تقویت می کنند. بیمار تحت این تلقینات وابستگی بیشتری به افراد پیدا میکند فعالیت او کاهش می پذیرد و احساس درد شیوه ی جدایی ناپذیر زندگی او میگردد. مخرب ترین اشکال درد بازی که به وسیله ی بسیاری از خبرگان توصیف شده است حاصل حسن نیت اما کوشش های گمراه کننده ی اعضای خانواده بوده است. درمان توام با همکاری خانواده ممکن است در شناخت هر چه زودتر این روندهای رفتاری نامساعد و حذف آنها از زندگی بیمار بیشترین کمک را در بهبود وضع بیمار تامین نماید. تغییر رفتار دیگران من جمله کارگزاران و دوستان بیمار مستلزم  آموزش های مکرر این افراد و تماس های نسبتاً مکرر با آنها است زیرا تمایل این افراد به اعاده ی رفتار نامساعد، مانع از پیشرفت  زیاد درمان است. آموزش های گروهی به وسیله ی پرستار یا معاون پزشک روش ارزندهای است و ارزش آن با تبادل افکار گروه افزایش می یابد تکرار این آموزش ها و گفتگوهای متقابل اعضای خانواده به تدریج موجب تثبیت این سنتآموزی می گردد. د ) درمان روانی:در درمان بیمار دردباز علاوه بر گروه درمانی با مشارکت اعضای خانواده و اطرافیان، گروه درمانی با مشارکت درمانی دارای وضع مشابه در صورت اجرای صحیح سودمند است. هدف اصلی در مورد فرد درمانی یا گروه درمانی فعال کردن و به کار گرفتن بیمار است. وجود گروه وسیلهی پرقدرتی برای حصول این هدف از طریق ایجاد صداقت و همکاری اعضای آن است کوشش های گروه در بسیاری از موارد آنقدر ارزشمند است که هیچ کوشش فردی جای آن را نمی گیرد درمان فردی متوجه تقویت عوامل دفاعی موجود بیمار و خود بها دادن به وسیله ی بیمار است. روابط بین بیمار و پزشک مانند دیگر موارد روان درمانی مهمترین عامل موفقیت درمان است.   ه ) اندیشه درمان با داروهای پروتیینی خاموش کننده ی آنزیم ( Protein Kinase G ) PKG پروفسور ریچارد آمبرون و تیم همکارش در مرکز پزشکی دانشگاه کلمبیا در نیویورک به تازگی موفق به شناسایی یک پروتئین در سلولهای عصبی شده اند که به عنوان یک درمان برای دردهای  مزمن عمل می کند . این پروتیین که آنزیم Protein Kinase G نام دارد در مواردی که بدن زخمی شده یا آسیب می بیند فعال می شود و بعد از فعال شدن فرآیندهای دیگر مولکولی را فعال می کند تا به این وسیله پیامهای درد به مغز برسند و تا زمانی که آنزیم PKG به صورت فعال ( روشن) باقی میماند احساس درد نیز باقی است اما وقتی PKG غیر فعال باشد ( خاموش) احساس درد دیگر وجود ندارد. پروفسور ریچارد آمبرون و همکاران متخصص زیست سلولیش در نشست ماهیانهی دپارتمان زیست سلولی مرکز پزشکی دانشگاه کلمبیا در مورد این کشف جدید(شناسایی PKG) گفتند ما بر این باوریم که این کشف ما را به عنوان روشی جدید برای درمان میلیونها بیماری که از دردهای مزمن رنج می برند نزدیکتر خواهد نمود. آنها افزودند ما همچنین به دنبال شناسایی مولکول های دیگر مشابه و سایر موارد فعال کنندهی متابولیسم PKG و همین طور مولکول های دیگری که آن را مهار میکند هستیم و امیدواریم با ساخت داروهای پروتیینی که بتواند PKG را هدف قرار دهند بیمارانی را که از دردهای مزمن رنج می برند نجات دهیم و این اندیشه درمانی را به باور برسانیم